Wedle podań ludowych, Klimczak pochodził ze szlachetnego rodu i slużył na dworze okrutnego - bialskiego księcia. Nie mogąc patrzeć na zło wyrządzane poddanym przez pryncypała zbuntował się, za co został wychłostany. To skłoniło go do opuszczenia dworu i skazania się na żywot zbójnika.
Dla ludu Beskidu Śląskiego i Żywiecczyzny, Klimczak był harnasiem sprawiedliwym, szlachetnym i bezlitosnym dla wrogów.
Rzeczywistość ma jednak niewiele wspólnego z legendą. Na sławę Klimczaka składają się historie trzech XVII-wiecznych zbójników, którzy nosili to nazwisko. Wojciech i Mateusz Klimczakowie, działający na terenie obecnego miasta - Bielska-Białej, Żywca, Andrychowa i okolic, słynęli z niewybrednych metod postępowania z ofiarami. Łupili gospodarzy, mieszczan a nawet księży, co bulwersowało nie tylko władze ale i prosty lud. Obaj zbójnicy zginęli powieszeni za żebro na haku.
Jan Klimczak, to postać, o której historycy wiedzą niewiele. Wraz z grupą innych rozbójników grasował na terenie Beskidu Śląskiego. Podczas wojny ze Szwedami wsławił się bohaterską postawą i odwagą, za co wraz z kompanami został ułaskawiony przez króla Jana Kazimierza.
Prawdopodobnie wszystkie trzy postaci przyczyniły się do powstania legendy o harnasiu Klimczaku.